Bezpieczeństwo produktów: który reżim obejmuje który prezent z logo i jakie obowiązki wiążą się z logo

Żadna pozycja na fakturze nie odnotowuje chwili, w której kupujący staje się producentem formalnie odpowiedzialnym za produkt. Dzieje się tak, gdy logo zastępuje markę producenta albo gdy zamówienie trafia bezpośrednio do producenta, a nie przez europejskiego dostawcę. To, pod który z pięciu unijnych reżimów bezpieczeństwa podlega dana pozycja prezentowa, decyduje o tym, ile ta chwila kosztuje w papierach, a kupujący reżimu nie wybiera.

Harmonizacja decyduje o tym, w której księdze przepisów jesteś

W 2025 r. system Safety Gate zwalidował 4 671 powiadomień, blisko sto tygodniowo: 36% dotyczyło kosmetyków, 16% zabawek, 11% urządzeń i sprzętu elektrycznego; w tej sumie mieści się 420 powiadomień od brytyjskiego organu dla Irlandii Północnej (European Commission, 2025). Kosmetyki i zabawki mają własne reżimy i poradniki — tekst o spa i pielęgnacji osobistej dla reguły osoby odpowiedzialnej, poradnik o zabawkach poniżej dla dowodów CE dla produktów dziecięcych. Te 11% to temat tego artykułu.

Podział biegnie wzdłuż harmonizacji, którą nasz poradnik o zabawkach i prezentach rodzinnych wykorzystał, by wyłączyć zabawkę spod ogólnego rozporządzenia w sprawie bezpieczeństwa produktów (GPSR) i przenieść ją pod jej własne przepisy; ten zawias działa też w drugą stronę. Art. 16 rozporządzenia (UE) 2023/988, stosowany od 13 grudnia 2024 r., zakazuje udostępniania produktu na rynku, o ile podmiot z siedzibą w UE nie wykonuje zadań z art. 4 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2019/1020 — a art. 2 ust. 1 wyłącza stosowanie sekcji, w której mieści się art. 16, do wszystkiego, co jest już objęte unijnym prawodawstwem harmonizacyjnym (EUR-Lex, 2023). Notes, parasol czy bawełniana torba podlegają więc art. 16; głośnik, ładowarka czy power bank podlegają art. 4, gdzie obowiązki naprawdę ciążą.

Dziewiętnasty instrument na liście z art. 4

Art. 4 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2019/1020 dopuszcza objęty nim produkt tylko wtedy, gdy podmiot z siedzibą w UE wykonuje zadania z art. 4 ust. 3 — potwierdzenie, że deklaracja zgodności i dokumentacja techniczna istnieją, oraz współpraca przy działaniach naprawczych — a art. 4 ust. 4 nakazuje umieścić nazwę i adres pocztowy tego podmiotu na produkcie, opakowaniu, paczce lub dokumencie towarzyszącym (EUR-Lex, 2019).

Lista objętych instrumentów w art. 4 ust. 5 liczy dziewiętnaście pozycji, a nie osiemnaście jak w tekście z 2019 r.: art. 91 rozporządzenia w sprawie baterii dodał rozporządzenie (UE) 2023/1542, stosowane od 18 lutego 2024 r. (EUR-Lex, 2023). Power bank 20 000 mAh importowany bezpośrednio to przypadek rozpisany krok po kroku. EMC i RoHS obejmują każdą sztukę, a rozporządzenie w sprawie baterii obejmuje ogniwo. Dyrektywa w sprawie urządzeń radiowych (Radio Equipment Directive) obejmuje go tylko wtedy, gdy model ma własną funkcję radiową — parowanie Qi, Bluetooth, lokalizator — więc potwierdź funkcję, zanim poprosisz o tę deklarację; model wyłącznie z USB nie jest urządzeniem radiowym. Dyrektywa niskonapięciowa (Low Voltage Directive, LVD) w ogóle go nie obejmuje: art. 1 dyrektywy 2014/35/UE zaczyna się od 50 V AC i 75 V DC, więc prośba o deklarację LVD dla power banku 5 V wraca z odmową, a taką deklarację ma tylko dołączony zasilacz sieciowy. Jeden podmiot z siedzibą w UE może wykonywać zadania z art. 4 ust. 3 dla każdego instrumentu z listy, więc podwaja się papierologia, a nie podmiot. Art. 4 ust. 2 ogranicza, kim może być ten podmiot: producent z siedzibą w UE, importer, gdy producent ma siedzibę poza Unią, upoważniony przedstawiciel z mandatem albo, w razie ich braku, unijny podmiot realizujący zamówienia (fulfilment provider). Przy imporcie bezpośrednim jesteś importerem, więc ta rola jest Twoja.

Logo zmienia odsprzedawcę w producenta

Trzy dyrektywy, których dotyka katalog prezentów, zawierają to samo zdanie. W dyrektywie EMC 2014/30/UE jest to art. 11: importer lub dystrybutor jest uważany za producenta, z obowiązkami producenta, jeśli wprowadza aparaturę do obrotu pod własną nazwą lub znakiem towarowym albo modyfikuje aparaturę już znajdującą się w obrocie w sposób, który może wpłynąć na jej zgodność (EUR-Lex, 2014). Dyrektywa niskonapięciowa 2014/35/UE ma to w art. 10 (EUR-Lex, 2014), dyrektywa w sprawie urządzeń radiowych 2014/53/UE w art. 14. Dokumentacja techniczna, deklaracja zgodności i oznakowanie CE stają się wtedy Twoje.

Dyrektywa w sprawie urządzeń radiowych obejmuje każdy produkt elektryczny lub elektroniczny, który celowo emituje lub odbiera fale radiowe w celu łączności radiowej lub radiolokalizacji (radiodetermination) (EUR-Lex, 2014): każdy głośnik Bluetooth, każdą słuchawkę douszną, lokalizator i ładowarkę bezprzewodową z parowaniem. Głośnik Bluetooth 30 W pod marką producenta jest produktem producenta; z Twoim znakiem w miejsce jego marki — Twoim. Reżim zabawkowy zawiera tę samą regułę własnej nazwy.

Stalowy korpus nie podlega rozporządzeniu o tworzywach sztucznych

Rozporządzenie Komisji (UE) nr 10/2011 dotyczy tworzyw sztucznych i niczego szerszego: art. 2 ust. 1 ogranicza je do wyrobów składających się wyłącznie z tworzyw sztucznych, wielowarstwowych wyrobów z tworzyw sztucznych oraz wyrobów zadrukowanych lub powlekanych (EUR-Lex, 2011). Butelki stalowe, stalowe kubki termiczne próżniowe oraz korpusy szklane i ceramiczne pozostają poza nim, podobnie jak bambus w postaci litego drewna — co nasz poradnik o prezentach do domu i kuchni odnotowuje w odniesieniu do desek i naczyń do serwowania. Kubek termiczny z korpusem z tworzywa, a nie ze stali, jest nim objęty jak każdy inny wyrób z tworzywa sztucznego. A bambus przestaje być poza jego zakresem, gdy zostanie zmielony na wypełniacz: kubki i kubeczki z włókna bambusowego, włókna konopnego i łuski ryżowej to wyroby z melaminy lub polipropylenu z dodatkiem włókna roślinnego, co wprowadza je do zakresu rozporządzenia (UE) nr 10/2011, a tego wypełniacza nie ma na liście unijnej. Jeśli oferta mówi „bambus”, ustal przed przygotowaniem grafiki, czy korpus jest wytoczony z łodygi bambusa (culm), czy formowany z proszku.

Ponieważ art. 16 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1935/2004 przypisuje obowiązek pisemnej deklaracji wyłącznie materiałom objętym szczególnym środkiem przyjętym na jego podstawie, na poziomie UE nie ma obowiązku deklaracji dla korpusu stalowego, szklanego ani bambusowego (EUR-Lex, 2004). Podlegają one ogólnemu wymogowi bezpieczeństwa z art. 3, dyrektywie 84/500/EWG dla ceramiki i przepisom krajowym, różnym w poszczególnych państwach członkowskich.

W zakresie rozporządzenia jest plastikowa połowa tego samego przedmiotu — pokrywka, uszczelka, słomka, powłoka wewnętrzna — dla której art. 15 ust. 1 wymaga udostępnienia deklaracji na każdym etapie obrotu poza detalicznym, a art. 15 ust. 3 jej odnowienia, gdy zmiana składu lub produkcji zmienia migrację (EUR-Lex, 2011). Dla stalowego podwójnego pojemnika bento prośba ma więc dwie części: deklaracja dla tworzyw sztucznych dla plastikowych części mających kontakt z żywnością oraz dowody z art. 3 i z prawa krajowego dla stalowego korpusu. Jeśli wraca jedna deklaracja obejmująca cały wyrób, zapytaj, względem których części ją sporządzono.

Bateria musi dać się wyjąć, od 18 lutego 2027

Art. 11 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2023/1542 zobowiązuje każdego, kto wprowadza do obrotu produkty zawierające baterie przenośne, do zapewnienia, by baterie te mogły być łatwo wyjmowane i wymieniane przez użytkownika końcowego w dowolnym momencie okresu użytkowania produktu, a art. 96 ust. 2 lit. a stosuje art. 11 od 18 lutego 2027 r. (EUR-Lex, 2023). Wyjmowalność nie jest do tego czasu nieuregulowana: art. 95 lit. a utrzymuje w mocy art. 11 dyrektywy 2006/66/WE do tej daty.

Art. 11 ust. 3 to odrębny, samodzielny wyjątek, gdy ciągłość zasilania jest konieczna, a stałe połączenie jest wymagane ze względu na bezpieczeństwo użytkownika i urządzenia, albo — w produktach, których główną funkcją jest zbieranie i dostarczanie danych — ze względu na integralność danych: to argument, który przedstawi dostawca lokalizatora z nierozbieralną obudową. Art. 11 ust. 7 wymaga, by bateria pozostawała dostępna jako część zamienna przez pięć lat od wprowadzenia do obrotu ostatniej sztuki modelu, w rozsądnej cenie — to realne ryzyko przy jednorazowej partii z logo. Art. 11 ust. 8 zakazuje oprogramowania utrudniającego wymianę.

Lista odstępstw z art. 11 ust. 2 nie jest zamknięta: rozporządzenie delegowane przyjęte 14 lipca 2026 r. dodaje kolejne kategorie i było nadal w trakcie kontroli Parlamentu i Rady (European Commission, 2026). Art. 11 jest też przedmiotem negocjacji Omnibus VIII: propozycja Komisji z 10 grudnia 2025 r. wyłączyłaby z art. 11 pakiety baterii do lekkich środków transportu, a mandat negocjacyjny Rady dodaje odroczenie dla niektórych kategorii produktów (European Parliament, 2026) — to propozycje, a nie prawo, i na razie nic nie jest wymierzone w baterie przenośne w pozycjach prezentowych.

Dwa okresy, dwa standardy, a różnica decyduje o tym, czy pozycja z nierozbieralną baterią to problem teraz, czy później. Do 18 lutego 2027 r. art. 11 dyrektywy 2006/66/WE wymaga jedynie, by baterię można było łatwo wyjąć, przez użytkownika końcowego lub niezależnego wykwalifikowanego specjalistę, z dołączoną instrukcją wyjmowania — więc głośnik lub lokalizator z nierozbieralną baterią można dziś legalnie kupić. Od tej daty rozporządzenie wymaga wyjęcia i wymiany przez użytkownika końcowego, wraz z pięcioletnim obowiązkiem dostępności części zamiennej i zakazem oprogramowania utrudniającego wymianę, chyba że pozycja naprawdę mieści się w wyjątku z art. 11 ust. 3. Data dotyczy sztuki, a nie katalogu: zapas wprowadzony do obrotu przed 18 lutego 2027 r. pozostaje legalny do posiadania i wręczania po tej dacie, a ten sam SKU zamówiony ponownie po niej już nie. Zapisz to w zamówieniu właśnie tak.

Rejestracje, które nabywasz, i dokumentacja, o którą trzeba prosić

Art. 3 ust. 1 lit. f dyrektywy WEEE 2012/19/UE wskazuje cztery drogi do statusu producenta: wytwarzanie pod własną nazwą lub wprowadzanie do obrotu pod własną marką w danym państwie członkowskim; odsprzedaż pod własną marką, z zastrzeżeniem, że odsprzedawca nie jest producentem, gdy na sprzęcie widnieje marka rzeczywistego producenta; zawodowy import do tego państwa członkowskiego; oraz sprzedaż na odległość do niego z innego państwa członkowskiego lub z państwa trzeciego (EUR-Lex, 2012). Czwarta droga jest szeroka: w odróżnieniu od pierwszych dwóch nie jest terytorialna, obejmując dostawcę wysyłającego transgranicznie na rynek, na którym nie ma siedziby — stąd upoważnieni przedstawiciele. Wyłączony jest każdy, kto zapewnia wyłącznie finansowanie na podstawie umowy finansowej. Jako dyrektywa dociera do firm przez krajowe prawo transponujące, a rejestry są krajowe.

W przypadku opakowań sprawa jest jednoznaczna: art. 44 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2025/40 wymaga od producentów rejestracji w każdym państwie członkowskim, w którym po raz pierwszy udostępniają opakowania lub produkty w opakowaniach albo rozpakowują produkty w opakowaniach, nie będąc użytkownikiem końcowym, a art. 44 ust. 4 zakazuje dostaw bez tej rejestracji; stosuje się go od 12 sierpnia 2026 r. (EUR-Lex, 2025). Uczciwe zastrzeżenie: art. 44 ust. 1 daje każdemu państwu członkowskiemu 18 miesięcy od pierwszego aktu wykonawczego na podstawie art. 44 ust. 14 na zbudowanie rejestru, a ten akt, przewidziany na 12 lutego 2026 r., nie został jeszcze przyjęty według stanu na 1 października 2026 r. Obowiązek z art. 44 obowiązuje; rejestr, do którego odsyła, w nowej postaci — jeszcze nie działa. To nie jest okres karencji. Rejestracja EPR opakowań na podstawie prawa krajowego transponującego dyrektywę 94/62/WE już obowiązuje w każdym kraju docelowym, do którego wysyłasz, a te rejestry istnieją dziś — niemiecki LUCID w ramach VerpackG jest warunkiem dostaw, Francja wymaga identyfikatora Citeo, a Hiszpania, Włochy i Austria prowadzą własne. Pytanie dla każdego kraju docelowego pozostaje więc niezmienne: kto jest tam dziś zarejestrowany, pod jakim identyfikatorem i czy to Ty, czy Twój dostawca. Żądaj samego identyfikatora, a nie zapewnienia.

Jedno pytanie na reżim. Art. 4: kim jest podmiot z siedzibą w UE i czy jego nazwa oraz adres pocztowy pojawiają się tam, gdzie wymaga tego art. 4 ust. 4. Zharmonizowane urządzenia elektryczne: względem jakich instrumentów sporządzono istniejącą deklarację i czy Twoja dekoracja zmienia tę odpowiedź. Dla każdej pozycji niezharmonizowanej: osoba odpowiedzialna, wskazana z nazwy. Dla każdej pozycji mającej kontakt z żywnością: deklaracja dla tworzyw sztucznych dla plastikowych części i dowody z art. 3 dla korpusu. Dla każdej pozycji z baterią: instrukcja wyjmowania i informacja, czy część zamienna przeżyje model. Dla każdego kraju docelowego: producent wpisany w rejestrze WEEE oraz podmiot posiadający rejestrację opakowań. Nic z tego nie jest powodem, by unikać prezentu elektrycznego lub mającego kontakt z żywnością, a jedynie by rozstrzygnąć jedno pytanie na pozycję przed grafiką, a nie po piśmie od organu nadzoru rynku: czyja nazwa figuruje w dokumentacji. Dla większości pozycji katalogowych jest to nazwa producenta, a dekoracja nanoszona przy zachowaniu widocznej marki producenta na produkcie i na opakowaniu detalicznym to zwykły przypadek, który zostawia dokumentację tam, gdzie jest. Zwróć uwagę na asymetrię, zanim na tym oprzesz decyzję: art. 3 ust. 1 lit. f dyrektywy WEEE wpisuje to wyłączenie do tekstu, podczas gdy dyrektywy EMC, niskonapięciowa i w sprawie urządzeń radiowych tego nie robią — ich test to wprowadzanie do obrotu pod własną nazwą lub znakiem towarowym, oceniane łącznie dla opakowania, instrukcji, gwarancji i deklaracji, plus każda modyfikacja, która może wpływać na zgodność. Dla pozycji elektrycznych widoczną markę producenta traktuj jako mocny dowód, a nie ustawową tarczę. Zmień to albo kupuj bezpośrednio spoza Unii, a dokumentacja staje się Twoja — to koszt do świadomej wyceny, a nie zakaz. Wyślij pozycje, które rozważasz, a wskażemy reżim i aktualnego posiadacza dokumentacji dla każdej z nich; ceny są w katalogu, ale krótka lista to szybsza rozmowa — skontaktuj się z nami.